KARŞI apartman henüz inşaat halindeyken onu “bekçi” olarak aldılar. Karlı
Ankara gecelerinde, inşaatın demirini çimentosunu bekledi, inşaat bitince onu
kovdular...

O da Ümitköy’de adını bir çiçekten alan karşı siteye sığındı.

İyi insanlar onu sevdiler, çocuklar onunla oynadılar... İşten dönen yorgun
insanları karşıladı, sabahları onları tek tek durağa kadar uğurladı.

O bir kangaldı...

Adı yoktu, herkes ona sadece “kızım” dedi...
Bir ay kadar önce altı bebek doğurdu. Bilinen o içgüdüyle onları insanlardan köşe bucak sakladı önce.

Bebekler ayaklanınca, annelerinin peşinden pati pati öndeki çimlere gelmeye başladılar...

Adını bir çiçekten alan sitenin iyi insanları, bebekleri “torun” saydılar, biraz büyüyünce onları iyi yerlere yerleştireceklerdi, çocuklar camdan son kez onlara bakmadan uyumadılar...

“Kızım” sadece kuyruğunu sallayarak, yavrularını da kabul ettikleri için, teşekkür etti herkese...
(.........)

Dört gün kadar önce (geçen çarşamba günü) anne kangal, çimlerin ortasına yalnız oturmuş ağlıyordu, tıpkı yavrusunu kaybetmiş bizim annelerimiz gibi...

Yavrular yoktu...

Sitenin iyi insanları her yana koştular, kamera kayıtlarına baktılar; birisi yiyecek göstererek bebekleri kamera alanı dışına çağırıyor, anne arkalarından koşuyor, bir saat sonra anne tek başına dönüyordu...
(.........)

Anneleri hiçbir şey yemeden yavrularını arıyor şimdi...
Çocuklar uyumadan önce camdan baktıklarında, “kızım”ı tek başına, yüzü yavrularını götürdükleri yöne dönük otururken görüyorlar...

Arada bir, umutla sağa-sola koşuyor, sonra başı önünde yalnız dönüyor...


Muhtemelen yavruları götürüp bir uzak yere bıraktılar. Bebekler belki bir süre kulakları ine-kalka sağa-sola koşacaklardır... Gücü tükenen arkada kalıp tek başına ağlayacak...

Sitede onu istemeyenlerden birisi böyle yaptı...

Dünyada süregelen; merhametsizliğin, acımasızlığın, vicdansızlığın, vahşetin, ahlaksızlığın ve gözyaşının sitedeki temsilcisidir o...

Adını bir çiçekten almış sitenin kaç numarasında oturduğunu bilmiyoruz...

bcoskun@htgazete.com.tr